Hikâye: Ölümün Kanatları Altında Bir Veda

Zora (Julia Louis-Dreyfus), ölümcül bir hastalıkla mücadele eden kızı Tuesday (Lola Petticrew) ile yaşayan, kızının durumunu kabullenmekte zorlanan ve gerçeklikten kaçmaya çalışan bir annedir. Bir gün, Tuesday'in odasına boyut değiştirebilen, kadim ve yorgun bir papağan formunda "Ölüm" gelir.

Ancak bu bildiğimiz korkutucu ölüm tasvirlerinden çok farklıdır; o, evrenin gürültüsünü duyan ve görevini yerine getirmeye çalışan bir rehberdir. Zora, kızını kaybetmemek için Ölüm ile pazarlığa oturur, onunla savaşır ve hatta onu evcilleştirmeye çalışır. Film, bir annenin evladını sonsuzluğa uğurlarken geçtiği inkar, öfke ve nihayetinde huzurlu bir veda aşamalarını, görsel bir şölen ve felsefi bir derinlikle anlatıyor.

Öne Çıkan Unsurlar: Sürrealizm ve Keder

• Julia Louis-Dreyfus’un Dramatik Gücü: Komedi dünyasının ikonu olan Dreyfus, bu filmde yas tutan bir annenin çaresizliğini ve öfkesini muazzam bir derinlikle yansıtarak kariyerinin en iyi performanslarından birini sergiliyor.

• Özgün Ölüm Tasviri: Ölümün dev bir papağan olarak resmedilmesi, hem görsel olarak etkileyici hem de metaforik olarak evrenin çok sesliliğini ve doğanın döngüsünü simgeliyor.

• Daina Oniunas-Pusic’in Vizyonu: Yönetmen, ağır bir konuyu (evlat kaybı) fantastik öğelerle yumuşatmak yerine, bu öğeleri acının büyüklüğünü anlatmak için birer araç olarak kullanıyor.

• Duygusal Katarsis: Film, izleyiciyi kaçınılmaz sonla yüzleştirirken, hayatın değerini ve veda etmenin kutsallığını hatırlatıyor.

Neden İzlemeli?

• Sıradışı Fantastik Dram Sevenler İçin: Pan’ın Labirenti veya A Monster Calls (Canavarın Çağrısı) gibi trajediyi fanteziyle harmanlayan yapımlardan hoşlanıyorsanız.

• Yas Sürecine Dair Farklı Bir Bakış: Kayıp ve kederle başa çıkma yöntemleri üzerine kafa yoran, sarsıcı bir hikâye izlemek adına.

• Görsel Tasarım Meraklılarına: CGI ve pratik efektlerin duygusal bir hikâyede ne kadar zarif kullanılabileceğini görmek için.