
Steps, David Lynch’in sinemasındaki "minimalist gerilim" anlayışının en saf örneklerinden biridir. Film, bir binanın içinde veya belirsiz bir mekânda, basamakları tırmanan bir figürün ve bu eylem sırasında ortaya çıkan tuhaf, ritmik olayların izini sürer. Lynch, sıradan bir eylem olan merdiven çıkmayı, zamanın ve mekânın büküldüğü, her adımın bir sonrakinden daha tekinsiz olduğu bir ritüele dönüştürür.
Hikâyede belirli bir diyalog ya da geleneksel anlamda bir "olay" bulunmaz. Bunun yerine, dijital kameranın yarattığı karlı görüntülerin ve gölgelerin içinde kaybolan bir hareketlilik hakimdir. Lynch, bu çalışmasında izleyiciyi basamakların nereye çıktığından ziyade, tırmanma eyleminin yarattığı o tekinsiz boşluk hissiyle baş başa bırakır. Film boyunca devam eden o ağır ama kararlı tempo, Lynch’in rüya mantığındaki o meşhur "geçiş" anlarını temsil eder.
Filmin kadrosu, Lynch’in 2000’li yılların başındaki diğer kısa filmlerinde olduğu gibi, isimsiz ve figüratif karakterlerden oluşur. Basamakları tırmanan veya karanlığın içinde beliren karakter, bir insandan çok, yönetmenin zihnindeki bir düşünceyi veya bir korkuyu canlandıran bir silüet gibidir.
Bu yapımda performans, oyuncunun jestlerinden çok, kameranın o karakteri nasıl gördüğü ve sesin o hareketi nasıl desteklediği üzerinden şekillenir. Lynch, oyuncularını mekanik ve donuk bir tarzda yöneterek, onların insani özelliklerini geri plana iter ve filmin genelindeki o yapay ama rahatsız edici atmosferi güçlendirir.
Steps, David Lynch’in bir "auteur" olarak sinemanın en küçük yapı taşlarıyla nasıl oynayabildiğini gösteriyor. Yönetmenlik koltuğundaki Lynch, merdiven gibi gündelik bir mimari öğeyi, bilinçaltının derinliklerine inen veya yukarı çıkan bir metafor olarak kullanıyor. Filmin dijital dokusu, düşük çözünürlüğün getirdiği o puslu hava ile birleşince, yapım bir filmden çok, hafızanın derinliklerinden gelen silik bir hatıra gibi hissettiriyor. Ses tasarımındaki mekanik gürültüler, her adımda izleyicinin sinir uçlarına dokunan bir ritim tutuyor.
David Lynch’in sembolizmle örülü dünyasını seven ve avangart sinema ile ilgilenen izleyiciler bu kısa filmi mutlaka listelerine eklemelidir. Psikolojik sürrealizm ve deneysel çalışmaların sunduğu o kafa karıştırıcı atmosferden haz alanlar için Steps, kısa ama etkili bir deneyimdir. Eğer sinemayı bir hikâye anlatıcılığından ziyade bir form ve hareket sanatı olarak görüyorsanız, Lynch’in bu dijital denemesi sizi tatmin edecektir.
Bu film, Lynch’in o dönemki yaratıcı özgürlüğünü ve "ev yapımı" sinema estetiğini en ham haliyle yansıttığı için izlenmeli. Basit bir merdiven sahnesinin, usta bir yönetmenin elinde nasıl bir gerilim enstrümanına dönüştüğüne tanıklık etmek büyüleyicidir. Ayrıca, Lynch’in daha büyük yapımlarındaki (Twin Peaks veya Mulholland Drive gibi) geçiş sahnelerinin ve koridor estetiğinin kökenlerini anlamak için de önemli bir referans noktasıdır.
Yükseliş ve Döngü: Sürekli devam eden bir hareketin yarattığı sonu gelmezlik hissi.
Mekânsal Belirsizlik: Merdivenlerin nereye çıktığının bilinmemesinin yarattığı tekinsizlik.
Dijital Yabancılaşma: Görüntüdeki grenlerin ve bozulmaların gerçekliği çarpıtması.
Steps’in yarattığı o klostrofobik ve tekrara dayalı atmosferi sevdiyseniz, yönetmenin benzer dönemde çektiği Boat veya Bug Crawls gibi kısa filmlerine göz atabilirsiniz. Ayrıca, merdivenlerin ve mimarinin bir gerilim unsuru olarak kullanıldığı Maya Deren’in Meshes of the Afternoon filmi, bu tür deneysel işlerin atası olarak Steps ile benzer bir ruhu paylaşır. Lynch’in Rabbits serisi de benzer bir kapalı alan gerilimi sunmaktadır.
Steps, David Lynch’in 2002 yılında yayına giren kişisel web sitesi için ürettiği özel içeriklerden biridir. Lynch, bu filmi çekerken profesyonel set ekiplerinden uzak, tamamen kendi stüdyosunda ve dijital bir kamerayla çalışmıştır. Ses kuşağı, yönetmenin bizzat manipüle ettiği çevresel seslerden ve endüstriyel gürültülerden oluşur; bu da filmin o kendine has "Lynchvari" tonunu oluşturur.
Film, yaklaşık 4 dakikalık süresiyle Lynch’in en kısa ama atmosferik olarak en yoğun deneysel çalışmalarından biridir.
Lynch, bu tür deneysel işlerinde kelimelerin dikkat dağıttığını düşündüğü için hikâyeyi sadece görsel ritim ve seslerle anlatmayı tercih eder.
Steps, tek başına bir "ruh hali" ve "görsel deney" olarak tasarlanmıştır; belirli bir senaryoya veya daha geniş bir hikâye örgüsüne bağlı değildir.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...