

Sarah Clark

Madeleine Sherman

Isaac

Sarah's Mother

Police Woman

Police Officer 3

Police Officer 1

Police Officer 2

Gynecologist

Taxi Driver
Genç bir yazar olan Maddie, küçük yaşta geçirdiği bir hastalık sonucu duyma ve konuşma yetisini kaybetmiştir. Şehrin gürültüsünden uzaklaşmak ve yeni kitabını tamamlamak için ormanın derinliklerinde, tek başına yaşadığı sessiz bir eve çekilir. Maddie için sessizlik bir huzur kaynağıyken, bir gece bu sessizlik kanlı bir kâbusla bölünür. Evinin hemen dışında, kurbanlarını avlamaktan zevk alan eli kanlı ve maskeli bir katil belirir.
Katil, Maddie’nin engeli nedeniyle dış dünyadan tamamen izole olduğunu fark ettiğinde, onu hemen öldürmek yerine psikolojik bir kedi-fare oyunu oynamaya karar verir. Maddie’nin ne bir çığlık atma şansı ne de yardım çağıracak bir kimsesi vardır. Ancak katilin hesaba katmadığı bir şey vardır: Maddie’nin hayatta kalma içgüdüsü ve bir yazar olarak olayları kurgulama yeteneği, onu av konumundan stratejik bir savaşçıya dönüştürecektir. Bu gerilim filmi, izleyiciye duyuların ötesinde bir hayatta kalma savaşı sunuyor.
Filmin başrolünde, aynı zamanda senaryoya da katkıda bulunan Kate Siegel yer alıyor. Siegel, tek bir kelime etmeden sadece bakışları, nefes alışverişi ve vücut diliyle izleyiciye Maddie’nin yaşadığı dehşeti ve kararlılığı muazzam bir şekilde geçiriyor. Oyuncunun bu performansı, sessiz bir karakterin ne kadar güçlü bir protagonist olabileceğini kanıtlar nitelikte.
John Gallagher Jr., "Katil" rolünde soğukkanlı ve sadist tavırlarıyla tüyler ürperten bir performans sergiliyor. Karakterin motivasyonsuz kötülüğü, filmin editoryal gerilimini besleyen en büyük unsurlardan biri. Michael Trucco ve Samantha Sloyan ise hikâyeye kısa ama kritik dokunuşlar yaparak Maddie’nin dış dünya ile olan sınırlı bağını temsil ediyorlar.
Yönetmen Mike Flanagan, İçerdeki Şeytan (Hush) ile "istila" (home invasion) alt türüne dâhiyane bir dokunuş yapıyor. Filmin en büyük başarısı, ana karakterin engelini bir zayıflıktan ziyade, filmin ses tasarımını şekillendiren teknik bir avantaja dönüştürmesi. İzleyici, çoğu sahnede Maddie’nin dünyasındaki mutlak sessizliği tecrübe ederek gerilimi iliklerine kadar hissediyor. Gereksiz diyaloglardan arındırılmış, saf bir sinematografiyle örülen yapım, modern korku sinemasının minimalist başyapıtlarından biri olarak kabul ediliyor.
Klostrofobik atmosferleri seven, "tek mekân" gerilimlerine ilgi duyan ve zekice kurgulanmış hayatta kalma hikâyelerini takip eden her sinemasever bu filmi izlemeli. Özellikle Mike Flanagan’ın anlatım tarzına aşina olanlar ve bir platform filmi üzerinden yüksek dozda adrenalin arayanlar için kaçırılmayacak bir yapım. Sessizliğin nasıl bir korku unsuruna dönüştüğünü merak edenler bu deneyime ortak olmalı.
İçerdeki Şeytan, kurbanın sadece kaçmadığı, aynı zamanda saldırganın hamlelerini analiz ederek karşı koyduğu bir "final girl" hikâyesi sunduğu için izlenmeli. Ses kurgusunun bir filmde nasıl başrol oynayabileceğini görmek ve mantık hatalarından arındırılmış bir gerilim filmi izlemek isteyenler için harika bir örnek.
İzolasyonun İki Yüzü: Huzur veren yalnızlığın bir anda savunmasız bir kapana dönüşmesi.
Duyusal Algı: Duyma yetisinin kaybının, diğer hayatta kalma becerilerini nasıl keskinleştirdiği.
Av ve Avcı Dengesi: Zekanın, fiziksel şiddete karşı en büyük silah olarak kullanılması.
Eğer bu filmdeki hayatta kalma mücadelesini sevdiyseniz, kör bir adamın evine giren hırsızlarla mücadelesini anlatan Nefesini Tut (Don't Breathe) veya maskeli saldırgan temasını işleyen Ziyaretçiler (The Strangers) filmlerine mutlaka göz atmalısınız. Bu yapımlar da benzer bir gerilim dinamiğine sahiptir.
Yönetmen Mike Flanagan ve başrol oyuncusu Kate Siegel, bu filmi çekerken gerçek hayatta da evliydiler ve senaryoyu birlikte kaleme aldılar. Filmin çekimleri sadece 18 günde tamamlanmıştır. Ayrıca filmde Maddie karakterinin kullandığı bilgisayardaki kitap taslakları, Flanagan’ın diğer projelerine dair küçük "easter egg"ler barındırmaktadır.
Maddie karakteri konuşamadığı için diyaloglar minimum seviyededir; ancak bazı sahnelerde iç ses ve katilin konuşmaları yer almaktadır.
Maske, katilin kurbanları üzerindeki kişiliksizleştirme ve korku yayma stratejisinin bir parçasıdır; filmin ilerleyen kısımlarında bu durum farklı bir boyuta evrilir.
Hayır, hikâye tamamen kurgudur ancak yönetmenin ve Siegel'in kendi evlerinde hissettikleri güvenlik-savunmasızlık sorgulamalarından doğmuştur.
Yorum yazmak için giriş yapınız.
Yükleniyor...